Nalipay, nagduda og nagmahay~

Daghan ang nalipay. Daghan ang nagduda. Apan ako ra ang nagmahay.

Sa akong kasipat og sa akong kasi-aw, daghan ang akong napakatawa og nalipay. Mga masulob-on og mga naghuot nga mga dughan, temporaryo nakong gipalu-agan. Usa ka dakong garbo kanako nga bisan sa gamayng paagi, nakatampo ko og kahupayan sa ilang tagsa-tagsa ka kagul-anan. Apan luyo niining tanan, usa lang ako ka ordinaryong tawo nga gikuso-kuso sa mga hagit sa kinabuhi, ginapos sa mga obligasyon og giga-id sa usa ka haligi nga gimugna sa mga responsibilidad. Usa lang ako ka masulob-ong kalag nga nagbaklay diin ngilit lang sa kahayag ang nag-iwag sa tunokon kong dalan. Og pinaagi niining ngilit nga kahayag, dinhi ko nitambo aron lang ibahin kaninyo kung unsaon pagkatawa taliwala sa mga problema.

Sa akong gipangsabwag nga mga pulong, malaw-ay man o matarong, daghan ang nagduda sa kaligdong sa akong pagkatawo. Kung mosulti ko og mga aslom nga mga pulong agi’g pagpakatawa, daghan ang nahimuot. Apan kong mosulti ko og mga pulong nga sama katam-is sa dugos sa putyukan, daghan ang nagduha-duha kung nagagikan ba kini sa akong mahuyang nga kasing-kasing nga maoy tinubdan sa tinuod kong gibati.

Og karon nagmahay ako nga ingon-ani ang akong pagkatawo. Karon pa nako mahinuktuki nga bisan pa man sa kabug-at sa pondasyon sa imong kaayo, sayon ra kining lumpagon og tumbahon sa usa lang ka butang nga sa tan-aw nila dili maayo. Nagmahay ako, oh nagmahay ako. Nagmahay ako nga dili ako perpekto. Og agmahay ako nga usa ako kabotboton nga tawo. (hahahahahaha, seryoso na unta!).